Luister iedere vrijdag van 15.00 tot 16.00 naar De Kunst op Salto StadsFM

Met(h)amuziek: niet te filmen

Zo gauw als het onderwerp ‘het Midden Oosten’ in het geding is: oorlog. Veel verbaal geweld, helaas echter meestal ander geschut.

“A Stranger came to town”,
documentaire en inzending voor de IDFA, is het tweede onderwerp vandaag in De Kunst. Een documentaire, gedraaid in Syrië.
Dus zocht ik naar muziek van Syrië om erbij te programmeren en liever geen traditionele muziek maar iets van nu. Iets dat de verwrongen toestand in het Syrië van nu weergeeft.

In de videoclip, die ik vond, vat de rapper de dilemma’s van het Midden Oosten in een notendop samen: de U.S.A. is boosdoener, de hoofdschuldige van alle rotzooi. En Israël natuurlijk- want om het nog gecompliceerder te maken had men ooit de staat Israel in die contreien gedacht. Een op zich niet onlogische keuze maar een lont in een kruitvat. Want er woonden al anderen.
In de commentaren onder de clip breekt een mini-oorlogje los. Assad is de enige die voor Syrië opkomt. Dank aan de Russen, de enige echte vrienden van Syrië. Van de kaart afvegen, Amriki en Israël.
Lees maar en de moed zinkt je enorm in de schoenen, ook al door het verheffende niveau van de rap zowel als de commentaren.
Meestal ben ik blij met het internet maar als er commentaren toegestaan zijn, waar dan ook, op wat dan ook, dien je ze te mijden als de pest als je niet je redelijk optimistische mensbeeld geheel wilt laten ondergraven.
Tjeezus ( doorhalen!). Godallemachtig (oh nee kan ook niet). Oh jee (Komt eigenlijk van dezelfde naam. Kijk uit. Niet lichtzinnig gebruiken, die opperwezen-namen) wat een onontwarbare knoop is het toch in die contreien. Vonden ze in die regio daarom die 3 religies uit, om die knoop te ontwarren? Om die heethoofden af te koelen door ze leefregels te bieden en zo de boel te structureren? Nou, dat is dan lekker gelukt, jongens! Mag ik atheïsme aanbevelen?

Moeilijk om een eenduidige mening over te hebben. Al die angels en voetklemmen.

Daar heeft Roger Waters van Pink Floyd geen last van. Die schettert tegenwoordig in elk medium tegen collega’s die het wagen om op te treden in Israël. Zij moeten Israël boycotten vanwege Israëls misdaden jegens de Palestijnen.
Hijzelf treedt heel vaak op in een land waarvan de president ook voornemens is een muur te gaan bouwen.
Een land waar de nieuwe bewoners zich ooit met veel geweld (ook) het land van de oorspronkelijke  bevolking toe-eigenden en de “Indianen”, die ze niet over de kling gejaagd hadden, in reservaten opborgen zonder zich er verder al teveel aan gelegen te laten liggen. Een land dat zich regelmatig te vuur en te zwaard indringt in andere landen.
Dat andersgekleurde medebewoners als tweederangs burgers behandelt. Zo kunnen we nog wel even doorgaan over de U.S.A. Daar zit Roger Waters niet zo mee dat hij daar weigert op te treden. Don’t bite the hand that feeds ya.
Makkelijker is het te wijzen naar Rolling Stones, Nick Cave en Radiohead, die wel willen optreden in Israël. Schande spreekt Roger Waters ervan met het dedain van degene die denkt het gelijk aan zijn zijde te hebben.

De Kunst boycot niemand, ook geen mensen die boycots aan hun laars lappen om wat voor reden dan ook.
Radiohead dus, met hun prachtige “Exit music (for a film)”. Er werd een instrumentale versie als letterlijke exit music voor de serie Westworld gebruikt, waar goed te horen valt hoe mooi de compositie is. Voor mensen die allergisch zijn voor Thom Yorke’s zang.

Om wat liever te eindigen dan al dit gekijf en gekift, een in onbruik geraakt mooi fenomeen: “Love letters”. De IDFAdocumentaire met gelijknamige titel van Tara Fallaux als derde onderwerp van dit uur en “Love letters” als eindlied, origineel bluesy en liefdevol gezongen door Ketty Lester maar hier in een opgewektere versie door Frankie Miller.

Meer verhalen over muziek in Metha’s Muziek

Volgende Post

Vorige Post

Laat een reactie achter

© 2019 De Kunst

Thema door Anders Norén