Luister iedere vrijdag van 15.00 tot 16.00 naar De Kunst op Salto StadsFM

Met(h)amuziek: Charlotte M.

Shocking maar waar: schrijfster Charlotte Mutsaers werd aan de schandpaal genageld om iets wat haar romanfiguur deed: kinderporno verkopen. Kinderporno, die de hoofdpersoon in “Harnas van Hansaplast” aantrof in de boedel van haar overleden broer.
Je hoeft het er niet mee eens te zijn, je mag het smakeloos vinden en moreel verwerpelijk, maar het is wat de hoofdpersoon doet.
Fictie.Misselijkmakend: journalisten gingen zelfs haar gangen na om te controleren of de schrijfster toch niet echt zélf de kinderporno verkocht had. Ondervroegen daartoe zelfs de eigenaar van de seksshop.

Toegegeven: het is wellicht naïef te veronderstellen dat men de scheidslijn tussen schrijfster en romanfiguur nog weet te ontwaren, als de schrijfster tijdens een interview uit irritatie en recalcitrantie besluit de romanfiguur verder te laten spreken. Wat ze trouwens wel aangaf door te zeggen, toen de interviewster vroeg of Mutsaers niet enorm geschokt was door het aantreffen van de porno, dat ze verbaasd was over die vraagstelling. De interviewster zou moeten vragen of de persoon in het boek niet enorm geschokt was. Dáár was de scheidslijn die Mutsaers met haar recalcitrante karakter dan maar besloot helemaal over te gaan. Met gestrekt been erin. Ad fundum zoals ze dat noemt, ook hier.

Hoppa: half Nederland viel over haar heen. Hoofd en handen in de virtuele schandpaal en kogelen maar met die rotte eieren, jongens.
Lees het even eerst. Het is fictie. Met autobiografische elementen. Het is een prachtig boek, geestig, ontroerend, schrijnend, verbluffend en soms wat ergerlijk. Het doet wat met je. Net als “Rachel’s rokje”  trouwens. Welkom in het wonderlijke universum van mevrouw Mutsaers.Doe het haar maar eens na op je 75e, deze explosie van levenslust: die verjaardag uitbundig vieren, een boek uitbrengen met het nodige rumoer, een kleurboek voor nóóit-volwassenen uitbrengen en een album opnemen  waarop je, weliswaar op uiterst gedistingeerde wijze, want zij is toch wel van redelijk ‘goeden huize’ tenslotte, maar toch: om de muziek héén rapt.Daar gaat het over in deze aflevering van De Kunst met Fabiola Veerman. De musicus met wie zij het album “Rikkelrak” opnam – de r uitgesproken met op zijn Mutsaers, beetje kakkineus- Louis Gauthier, die met haar in contact kwam via Facebook, komt erover vertellen en natuurlijk draaien we enkele tracks van het album. Rikkelrak en Rum is meer dan Bergman, Fidel Castro en sigaren. Eigenzinnige poëzie door Gauthier van muziek voorzien.Mede-Oostendenaar Arno Hintjens zingt erna Leo Ferré’s impressie van Oostende. De Belgische kustplaats, waar Mutsaers ook halfjaarlijks domicilie houdt.We beginnen dit uur met Vlaming Raymond van het Groenewoud’s melancholieke “Twee meisjes”.  Als hommage aan de meisjes C. en A. Mutsaers. Sluiten doen we ook in Vlaamse tongval met Guido Belcanto. Het waarlijk prachtvolle Ik denk niet dat uw man mij sympatiek vindt”. Het addertje schuilt hem in het superieur-achteloze: “mijn lieve maîtress..” – en dat rijmt op jazz.

Drinken wij een glaasje cava op de gezondheid van bovengenoemde dappere, sprankelende schrijfster.
Dat zij nog lang moge rikkelrakken!

Meer verhalen over muziek (en literatuur) in Metha’s Muziek

Volgende Post

Vorige Post

Laat een reactie achter

© 2019 De Kunst

Thema door Anders Norén