Luister iedere vrijdag van 15.00 tot 16.00 naar De Kunst op Salto StadsFM

Met(h)amuziek: Kim, voor al uw vuurwerk.

Het kán natuurlijk niet en al helemaal niet op dat hoge, mondiale niveau! Toch kon ik een geschokte gniffel niet onderdrukken toen ik Agent Orange U.S.A. (ik kan het ook en op dit niveau mag dat) de Noord-Koreaanse dictator ‘Rocket Man’ hoorde noemen. De Caroteenman spreekt altijd in simpele combinaties van 2 woorden en herhaalt ze dan ook nog eens nadrukkelijk voor wie het nog niet kon volgen.
Dit was echter wel een bijna geniale simplificatie. Roy Lichtenstein zou er een mooi opgeblazen cartoonschilderij van gemaakt kunnen hebben met in de tekstballon: “Rocket man. Bad hombre. Baaaad hombre”. Zo is het wereldbeeld van His Carrotness: als een goed<>kwaadcartoon. Lekker overzichtelijk.
In al zijn simpelheid wél de ultieme vernedering voor het Blotebillengezicht. Maar die vuurde zelf lustig terug met ‘seniele ouwe zak’- nu ja, eerlijk gezegd had hij het over ‘mentally deranged’ en een ‘dotard’, een woord waar menigeen toch even de Merriam Webster voor moest opslaan. Vervolgens drukte de Bloempotbekapselde kirrend van jolijt maar weer eens op een rode knop en hadsekidee, daar ging weer een raket over de Pacific.
Eddo Hartman, fotograaf, maakte schitterende surrealistische foto’s in Noord Korea, die te zien zijn In Huis Marseille, “Setting the stage”. Hij komt erover vertellen vanaf 15. 30 uur in De Kunst bij Fabiola Veerman en zijn verhalen zullen ongetwijfeld fascinerend zijn.
Gruwelijk mooie foto’s maakte hij in die dystopie. Gruwelijk eng, gruwelijk glad en ‘clean’ en plastic en gruwelijk leeg, want geschoten in megalomaan-prestigieuze projecten waar de gewone Noord Koreaan niets te zoeken heeft.Halverwege het interview gooien we er, vanwege het onderwerp Noord Korea, een moppie Kpop tegenaan, pardon NKpop, wat héél andere koek is. Het klinkt weliswaar ook gelikt en poppy maar te hard, vreugdeloos en opgepompt, alsof de duivel ze op de hielen zit. Wat natuurlijk ook zo is.

Moranbong heet die popgroep met virtuoos spelende dames, die handgeplukt zijn door het Bolleboosje zelf. Je ziet er zijn voorkeur in terug voor het ietwat mollige vrouwtype, dat met beide stevige beentjes goed op zijn Noord-Koreaanse grond staat.
Virtuoos spelen ze wél, die meisjes, met krampachtig vertrokken snoetjes waar heel af en toe een opgelucht lachje op voorbij vliegt. “Vandaag niet voor het vuurpeloton” zie je ze denken na een goed afgeleverde, extra moeilijke solo want reken maar dat ze op valse noten afgerekend worden door Bollewang Hapsnoet!
Hun muziek klinkt zoals de spreekbuis van Holle Bolle Gijs zou klinken als zij zou zingen: afgemeten, emotieloos, hard, spatzuiver en de hysterie er maar nét onder houdend.
De achtergrondprojecties op het toneel achter Moranbong zijn simpele quasi-viriele fantasieën, kennelijk ingegeven door Kim’s kleine kim: kanonnen die vuur uitbraken. Raketten die opstijgen. De dames dienen dan kennelijk elke keer een gebaar maken van gebogen arm en vuist omhoog. Spierballenvertoon.

Angstaanjagend is het dat die damesgroep razend populair is in Noord Korea. De mensen daar hebben echter niets anders. Beter zulke muziek dan geen muziek. Al is het afschuwelijk dat muziek zo ontdaan kan worden van elke vreugde. Je ruikt haast het angstzweet van de meisjes, die uitgeselecteerd werden voor het zoveelste hersenspoelproject van Dikkertje Dap.
Ik moet er aan toevoegen dat de meiden er ook, net zo virtuoos en keihard, westerse popmuziek doorheen jagen. En westerse klassieke muziek. Dat dat zo maar mag van Dikkie Trom- ok, nu is het mooi geweest.

Oef, dat geeft allemaal een nare nasmaak, die ik nu, samen met u,  even moet wegspoelen met muziek die zuiverder op de graat is. Radiohead met een o zo mooi “I promise”. Een song  uit de tijd van OK Computer.
De rest van het uur klinken meer muziekmakers die voor eigen en andermans geluk musiceren. Gewoon, omdat het mag en kan en alleen een heilig moeten is voor henzelf.
Anderson.Paak knalt het uur in met een supadupa funky Come down. Wat een stem! Een mengeling van James Brown en Otis Redding. En wat een spelplezier!
Erna een tedere Iggy Pop, die mijn hart stal met zijn Amerikaanse Frans. “Et si tu n’existais pas”, wat duizend maal ontroerender klinkt dan gezongen in correct ‘du pain du vin’-Frans door de componist Joe Dassin.
In het midden van dit uur De Kunst LCD Soundsystem met “American dream”, in zijn uitzichtloze wanhoop een van de mooiste songs van 2017. Dat deze ‘Amerikaanse droom’ helemaal niets te maken  heeft met het “Make America great again” van de man met de kleine handen moge duidelijk zijn.

Meer over bijvoorbeeld muziek uit het Verre Oosten in Metha’s muziek.

 

Volgende Post

Vorige Post

Laat een reactie achter

© 2018 De Kunst

Thema door Anders Norén