Luister iedere vrijdag van 15.00 tot 16.00 naar De Kunst op Salto StadsFM

met(h)amuziek: 2018, aanpakken, doorgeven.

Het voelde altijd zo lekker, vroeger, met je typemachine: rats ouwe vel papier eruit. Weg ermee, met al die weggewitte fouten, doorhalingen en misslagen. Roetsj roetsj een nieuw vel erin. Gáán. “Ting” zei de wagen bij een nieuwe regel.
Het lege vel van het nieuwe jaar, de eerst streepjes en stipjes staan er alweer op, misschien zelfs al met een vlekje hier of daar…

Het schijnt dat je na 6 januari je medemens niet meer een goed jaar toe mag wensen wegens hopeloos te laat. Men kan het dan kennelijk niet meer aanhoren, die uitgekauwde riedel “de beste wensen hè”.
Doe maar gewoon, de tanden zijn alweer in het jaar gezet als ware het een vette oliebol.
De blik weer naar beneden gericht, uitkijkend naar waar het voetje voor voetje te zetten en allang niet meer omhoog, zoals eventjes om 00.00 uur, 1 januari naar een misschien veelbelovend perspectief, een wenkende horizon.
De blik omhoog gericht zie je immers de obstakels op je pad niet en dat kan resulteren in een harde smak. Doe maar gewoon. 9 to 5, forenzen, files, salarisverhoging, nieuwe auto, nieuwe Apple voor de eeuwigdurende dorst,  prestigeverhoging. Nieuwe lusten maar ook nieuwe lasten.

Het is vandaag 12 januari, wat kan mij het schelen hoe het hoort of niet hoort: ik wens u, samen met Fabiola, een mooi jaar met veel (De)Kunst, geluk, een goede gezondheid en wat geld. En wat betreft geluk, soms hèb je het maar het meeste maak je zelf hoor! Pak het.
De bloedmooie Regina Spektor -zij zou voor een jonger maar niet half zo zot zusje van Tori Amos kunnen doorgaan- zingt u, my dear acquaintance, een gelukkig nieuwjaar toe. Dat wil zeggen: als u, lieve kennis, lieflijk, jong en vergevingsgezind bent. Het klinkt zo zoetjes, wat ze zingt, zo schattig en mooi maar wat doen toch die storende boze grote stadsgeluiden op de achtergrond? Sirenes, schoten, roterende helikopterbladen?!Je ziet ze staan, hoog en droog en veilig voor een raam van een ijselijk duur appartement, die lui die denken de wereld in hun zak te hebben. Lui, waar de afkorting YUP een soortnaam voor werd. 52 hoog op Manhattan, dry martini met olijf in de perfect gemanicuurde vingers, blote cocktailjurk losjes om het afgetrainde lijf, snuif coke in de neus. Alles onder controle. De happy few, die menen recht te hebben op een leven als één groot feest en die vanuit hun gepantserde ivoren toren met achteloos dédain elk levend creatuur ook maar een leven toewensen vol love en happiness.
Maar, zingt Regina, met één kleine kanttekening: wel levende wezens zoals zij, young, urban, professional met een hart vol liefde en goedheid. Het deugende soort. Ons soort.
Hallóó! Dus niet voor die lelijke, arme, van misdaad vergeven krioelende mierenhoop ver onder hen. Dat plebs dat het gore lef heeft hun mooie partymuziek te verstoren omdat de politie tegen hen uit moet rukken met groot materieel. Zó dat die boze buitenwereld, die zij ontkennen en waar zij ver boven staan, toch nog hun paradijsje in weet te lekken.Het zoetelieve nieuwjaarswensliedje lijkt zo een bittere nasmaak te hebben. Martini with a weird twist. Proost!Voor diegenen die niks hebben met ‘nieuw jaar nieuwe kansen’, die liever nog effetjes onder de wol willen kruipen, willen doorgaan met de winterslaap; voor diegenen voor wie de actie in de lente wel weer opstart maar NuNogNiet; voor diegenen die met hun hoofd in de wolken willen blijven zitten of die wolken nu letterlijk (door jongkos) of figuurlijk zijn. Voor diegenen die nog effetjes alles aan zich voorbij willen laten gaan.
Voor al die mensen Flinke Namen met ‘Wolken’‘, 10 jaar geleden alweer de Song van het Jaar (in Nederland). Terecht.

Voor meer verhalen over muziek zie Metha’s Muziek.

Volgende Post

Vorige Post

Laat een reactie achter

© 2018 De Kunst

Thema door Anders Norén