Luister iedere vrijdag van 15.00 tot 16.00 naar De Kunst op Salto StadsFM

Met(h)amuziek: doorgegeven, voltooid deelwoord.

2018. Aanpakken. Doorgeven. Hoe snel werd dit waar.
Want hier zit ik, mijn laatste stukkie over muziek tikkend voor Fabiola’s laatste radio-uitzending van DeKunst. Fabs gaat vanaf februari fullcolor live verder op SaltoTV, waar ze haar gasten blijft ontvangen, die u dan ook kunt zien en niet zoals voorheen, alleen kon horen. En geloof me, Fabs alleen al is het waard gezien te worden!
Edoch, dat alles maakt een ‘muziekmama’ behoorlijk overcompleet. Er zal nog muziek zijn natuurlijk, maar dat zijn live optredens op tv. Mijn muziekjes tussendoor vallen dan uiteraard af. En daarmee de reden om erover te schrijven. Na acht jaar is het Schluss voor ”muziekmama”. Die nu dus waarlijk gaat pensioneren.De laatste muziek, dat is moeilijk uitzoeken zeg! Geen zakdoek nodig hoor maar wel is er muziek met een gepaste dosis melancholie.
Zoals “De wind zal ons verder dragen” van Noir Désir.
Bertrand Cantat, de zanger van Noir Désir, heeft een verre van onberispelijke levenswandel. Misschien zou hij zelfs niet vrij moeten rondlopen. In elk geval zou hij in de gaten gehouden moeten worden zodat hij niet meer onheil aan kan richten dan hij al deed.
Als een soort rock ‘n’ roll-Gesualdo, die componist uit de 16e eeuw, heeft ook hij ernstige “issues” met vrouwen. Alles verterende jaloezie, verdraaide realiteit door gebruik van ‘substanties’, een obsessief manipulatieve geest, net als Carlo Gesualdo heeft Bertrand Cantat dat ook allemaal in huis. Zodanig, dat het ook uitmondde in doodslag en zelfmoord. Van zijn vrouwen welteverstaan. Hij moet met zichzelf blijven leven en met wat hij heeft aangericht. Het oog van de wereld is altijd op hem gericht. Walging en veroordeling zijn voor altijd zijn deel. Dat moet zeer ellendig zijn.
Zowel bij Gesualdo als bij Cantat lijkt muziek echter hun zoenoffer. “Le vent nous portera”, het is toch een fraai poëtisch lied en de man heeft een mooie stem. Vergeet de rest maar even, dan. Uiteindelijk blaast de wind alles weg. Blijven er bleke, kale, rammelende botten over. En uiteindelijk helemaal niets meer. Ook zij worden door de wind weggeblazen.Sona Jobarteh, van haar programmeerde ik al eerder iets. Omdat zij de moed had om als eerste vrouw de kora te bespelen op hoog niveau en totaal lak had aan de tien eeuwen heersende traditie dat dat recht exclusief aan griotmannen voorbehouden was. Omdat ze dat mooiste instrument van de wereld ook nog eens prachtig bespeelt, zó, dat ze kan wedijveren met de grote mannelijke griots. Omdat muziek uit (west) Afrika een heel warm plekje in mijn hart heeft. Om dat alles klinkt haar ingetogen rouwlied voor iemand die is doorgegeven naar de eeuwigheid: “Saya”.

De laatste muziek, na Fabiola’s afscheidswoorden, was helemaal moeilijk te bedenken. Een laatste muzikaal statement. Iets dat totaal voor zichzelf en het moment zou spreken.
Er was er maar eentje die daarvoor in aanmerking kwam: Barbara Hannigan, multi talent. Wonder woman. Ze heeft een expressieve sopraan die alles aankan. Alles durft. Ze is een dirigente van wereldformaat. Ze kan goed acteren. Ze heeft een formidabel karakter, dat haar al deze talenten bepaald niet benepen doet etaleren. Niet uit een opschepperig “kijk eens wat ik allemaal kan” maar uit een diepe gedrevenheid en een muzikale noodzaak. Integer en onbegrensd creatief. Wat een held, deze vrouw!
Van haar “I will go out now”, oh zo subtiel vertolkt. Speciaal voor haar getoonzet door de Deense componist Hans Abrahamsen, gebaseerd op een tekst van Paul Griffiths, die zijn boek “Let me tell you” schreef, gebruik makend van de 480 woorden die Shakespeare Ophelia ooit in de mond legde in “Hamlet”. Griffiths verlegde het gezichtspunt van Hamlet naar Ophelia, de (Deense hof)wereld wordt nu vanuit haar perspectief bekeken. Het is een werk dat over herinneringen spreekt, over het verglijden van tijd. Over verlies en liefde.
“I will go out now” is het laatste deel uit de compositie “Let me tell you”.
We weten hoe het met Ophelia afliep. Ze verloor haar  vader, broer en geliefde. Pleegde zelfmoord, gek geworden van verdriet. “I will go out now” en zij loopt weg, een sneeuwlandschap in.

Ik ga er nu ook uit , zij het heel wat minder dramatisch en al helemaal niet zo drastisch als Ophelia.
Desalniettemin ga ik. Mijn eigen sneeuwlandschap in, wat trouwens in Japan ligt, en ik laat mijn eretitel, mij ooit gegeven door Tams en Ambs, hier achter op deze pagina van DeKunst.
Het was mij een groot genoegen.

Volgende Post

Laat een reactie achter

© 2018 De Kunst

Thema door Anders Norén